و درختان
با برگ های ارغوانی و سرخ
به یمن قدومش
فرش قرمز پهن کرده اندفصل!
فصلِ بی برگی ست


فصل عریانی احساسِ رهگذران خیابان های تنهایی؛
که صدای 
خش خش برگ ها زیر پایشان
عجیب با ساز شکسته ی دلشان
هم نوایی می کند

فصل آدم های عاشقی که
هیچ وقت عاشق نبوده اند